Nocny Marek

Numerologiczny cykl dzieli życie na 9-letnie odcinki. Zaczynamy od roku pierwszego. Po dziewiątym znów następuje pierwszy. To dziwne, właśnie teraz jestem ponownie w roku pierwszym. W nim się wszystko zmienia i zaczyna. Cykle toczą nasze życie. Księżyc swoje, kalendarz swoje, numerolodzy też… Cykle bankowych rat, cykle życia produktów, cykle koniunktur, cykle snów. A nam czego potrzeba? Pracy, spokoju, stabilizacji?

Od pełni do pełni zarastam, obrastam, przyrastam. Włosy, fałdy, sprawy, strupy, łuszczyca, podagra. Narośla czasu, ludzie jak huby, słowa jak liście, znaczenia, źdźbła. Mech wspomina zimę, tę i tamtą. Zielenie jasne ciemnieją, ciemne wysychają. I na nowo. Umieram i odradzam się. Raz po raz.

Myślisz – żyję sobie. Już sobie poukładałem. Jakoś idzie. Dzień po dniu, tydzień po tygodniu, krok po kroku. Złapałem życie  w cugle. Daję sobie radę z drobnymi przeciwnościami, planuję na kilka tygodni, miesięcy do przodu, wiem co będę robić pojutrze… tak dokładnie. Kocham życie. Ono jest dla mnie.
I nagle: i n t e r w e n c j a .  Atak obcości, jak spod ziemi, jak spoza kadru, zza horyzontu wyłania się, wyskakuje, wybucha, coś czego zupełnie nie oczekuję.  Czego nie chcę, z czym się muszę zmierzyć. Interwencja w mój malowniczy krajobraz.
Wszystko muszę zostawić, by stawić czoła blokowi betonu.
A przecież on też należy do mnie. Jak go pokochać?

Zachwycam się ludźmi, w dniu, w którym widzą morze po raz pierwszy. To jest jak oddawanie im części utraconego dzieciństwa. Morze wzrusza wtedy do śmiechu przez łzy. Wytrąca z nich bezradność wobec bezkresu, intymność mokrego piasku i słonych palców. To tak jak dawanie miłości dziecku. Pokazałem już nie raz morze komuś. Chcę wciąż pokazywać. Pokazuję sobie. Kiedy przychodzi.