Nocny Marek

Myślisz – żyję sobie. Już sobie poukładałem. Jakoś idzie. Dzień po dniu, tydzień po tygodniu, krok po kroku. Złapałem życie  w cugle. Daję sobie radę z drobnymi przeciwnościami, planuję na kilka tygodni, miesięcy do przodu, wiem co będę robić pojutrze… tak dokładnie. Kocham życie. Ono jest dla mnie.
I nagle: i n t e r w e n c j a .  Atak obcości, jak spod ziemi, jak spoza kadru, zza horyzontu wyłania się, wyskakuje, wybucha, coś czego zupełnie nie oczekuję.  Czego nie chcę, z czym się muszę zmierzyć. Interwencja w mój malowniczy krajobraz.
Wszystko muszę zostawić, by stawić czoła blokowi betonu.
A przecież on też należy do mnie. Jak go pokochać?